na wspominanie uśmiechu

– Agnieszce Kresowaty, Chrzestnicy mojej

Jeśli przez nasz byt płynie jedyna rzeka żałobna
co uczynić z jej pieśnią o źródle które bije faktem
poezji i nurt słowa przynosi a w darze życie ziemi
ludziom myśl scalającą radość przed biegnącą rozpaczą

Czy ta pieśń żałobna która bywa poezją nie chwali miłości opłakując?
Czy krople na twarzy jak oceany nie pieczętują miłości pozagrobnej?

A czymże byłoby przymierze nas żywych gdyby nad jamami umiłowanych dusz 
nie było płaczu i pieśni dźwięku? -Czy za serdeczną bajkę odśpiewaną do poduszki
„uśnij mi uśnij skarbie mój jedyny! W śnie jak drzewo rośnij” nie odbieramy już
zwielokrotnionego bólu ustatecznionego w rozłące cielesnej na pełnię losu 
radosną rozłąkę twórczych powitań w sztuce niepowtarzalnego obrazu

Ta ciągła wierność bytowi gdzie przeszłość przyszłością się zdaje
w rodzeniu śmiertelnym – podniebne odsłania oblicze. Wtedy kropla 
jedynym tu jest nauczycielem o morzu przywracającym cichą głębinę

wpierw należało dotknąć męki bólu dzieciństwa by móc po latach 
nad grobem babci Ludwiczki uśmiechnąć się radością otrzymanego bytu
o co zabiegała już u Aniołów przed odejściem – Ale wtedy to podziękowanie
było niewykonalne i należało spocząć w nadziei by w przeżyciach lat pojąć
co skrywała taka prośba wyrosła na przemienienie niepojętego owocu miłości
na wciąż rosnącym u dróg rozgałęzionym drzewie rodzaju 

Nigdy nie zaniknie w pamięci pamięć i nic drugi raz nie powtórzy się nam
jak tylko ból słowo wyzbyte radości na radość jutra:” Gdy ojciec odchodzi
jak słońce jego dzieci są porankiem czasu nieba i ziemi…” – rosną wiarą
że wnet przyjdą do niego z radosnym płaczem

Bo jeśli znalazłaś się znów w przedwczesnym potrzasku śmierci
dwukrotnie wiem jak potrzebne jest sześć prawd wiary w światło czynne
Ducha przyjazne jak dobre międzyludzkie obcowanie słowa co niesie nas
ku sobie choć często nie rozmawiamy a stając przed oczami na powitanie
niepokornie pytamy(?) 

– A więc nic więcej ponad poziomy nie piszę ale proszę wnosząc słowo
żegnaj – witaj! – Wspominamy Ciebie w uśmiechu w stworzonym obrazie
chwili sensem który żywi się z nas z naszych miseczek kolorowych 
u Jedynej twórstwa drogi … 

Dodaj komentarz